قلاب بگير

مي خواهم از تصور آسمان بالا بروم .

ديروز صبح

روي پشت بام

لبخند پاشيدم

تا كبوتر هاي مهرباني ات بر گردند

امشب

ماه

سمت شيشه اتاقم

سنگريزه پرت مي كند

كه قدر يك ساعت شني

توي گلوي ستاره

خواب بريزم.

ديروز فكر كردم

اندازه قدمهايي كه

بلند پروازانه

سمت تو

خيز برمي داشت

سنگفرش را كلافه مي كرد

چقدر دلتنگي بافتم

تا سردي نگاهت را اسم نبرم ،

چقدر هي به ساعت تهمت زدم

كه اداي هق هقم را

در مي آورد

كه تا صبح

تا هميشه

از سرم زياد باشد

اسمم را

توي بغضت بپيچي

.....

قلاب بگير

مي خواهم از تصور آسمان

                             ....

                                 ....

                                      ....

بعد بيفتم روي پشت بام

كبوتر ها بپرند .

 غروب،

 با پيرهني از جنس زمزمه هاي تو

در من

ر  ا  ه     م ي  ر  و  د ...

خش خش روزهاي مباداي تقويمي

كه از ديوار اعتقاد خاكستري ام

آويخته ام .

زمزمه هايت را كه سير بنوشم

تازه يادم مي آيد

تفاوت عجيبي دارد

كودكي با روزنامه صبح .

اين خصيصه فصلهاست

يا تو

كه بيست سالگي باغ

بيست سال بزرگ تر مي شود؟

نفس مي كشم

درختهايي كه

          كودكي ام را

             كودكي ات را

                    كو دكي را

                             تاب مي دهند .

بايد سير بنوشم زمزمه هايت را

كه هفت شنبه ها

باغ

يادش مي رود

ب  ا   ر  ا   ن هجي كند ...

من

با خاطرات تو عکس می گیرم .

همه عکسها لبخند دارد و شعر ...

کوچه سمت تو می پیچد

که عطر شبنم و شمعدانی

تنهایی ات را در بزند .

و خدا

توی شعر های من چشم می گذارد

من و تو

بالاتر از سیاهی کلاغ

قایم می شویم

تا خدا

توی عکسهایمان باشد .

اجازه ميگيرم

خودم را سنجاق كنم

به دلواپسي هايت !!!

اجازه !؟ مي شود من قاف تقدير تو باشم

كه فتحم كني

هر وقت لب تر كند !؟

ميشود يه ثانيه مانده به كابوسهايت

 پلكم بزني فردا را ؟

يا از امروز خدايان شهر را

به دوره گردها بفروشم ؟

....

هميشه

بعد دلواپسي هايت

مي نشيني تا آفتاب از حسادت بسوزد .

هميشه اين روزها كه نيستي،

« راستي چشمهايت چه رنگي بود؟ »

مثل تمام لوبياها سحر آميزتر

شعر ميشود .

(وقتي پاييز هيچ ايستگاهي ندارد ؛

چگونه از خاطره ات پياده شوم )

....

من از خوابهاي تو ابر دزديدم

كه فردا

روي دلواپسي هايت ببارم .

***

**

*

 فردا

پر مي شوم

از چمداني كه

شهامت تاريكي كوچه را حمل ميكند .

سُر مي خورم ؛

بعد يك وا‍ژه كه بوي ترديد ميدهد

از دريچه اي كه آسمان را احتكار ميكند

يك ستاره برداشته ام 

كه شبيه آرزوهاي مادراست .

فردا

پر مي شوم

از كودكي كه

پاي رفتنش را چال ميكند .

از ناودان سر خوردگي هايم

چكه چكه بغض هاي كال

به آفتاب مي رسند .

مي بوسم

عرياني بي سرانجام جاده ها را

كه در راه مانده اند

حجم خوابهايم را

_ و دلم خوش مي شود به فنجاني از

نگاههاي قهوه اي .

وقتي تمام روز خواب مي بيني ،

فردايش لابد

خاطراتت درد مي كند .

آرزو كن رسوب شوي

در ريه هاي سيگار

تا تو از انحناي لبخند تلفظ شوي

اين غروب

شبنامه وسوسه هاي آسماني مي شود

كه ماهش بالاي سر فاصله هاست.

...

با دلم كه شور مي زند كولي چشمهاي تو را

راه افتاده ام

زندگي را

هي بنويسم ، دود كنم

بگذارم به حساب چشمهاي آبي زمين

...

اين غروب

رنگي از منشوريست

كه شايعه نبودنت را

خواب مي كند

بر شانه هاي چهل كلاغ .

 و عبور كلاغها ...

نقطه چين هاي يك دست

چقدر عادت كرده ايم به روزهاي خيس

از دست باران

از دستمان مي رود .

ما نمي دانستيم

اين ابرها ، پنبه هاي در گوش آسمان هستند .

به چندمين عبور قاصدك دلخوشي ؟

كه از سربي چشمهاي تو

بعيد است شاعرانگي .!!!

و زمستان كه سالها پيش مي خواست تو باشد

يك قدم مانده به گامهاي تو

از اتفاق مي ايستاد .

امتدادعبور كلاغها

نقطه چین های تکراری

روزها .......

از دستمان مي رود .؟

بهانه

ترانه کن دوباره !

بهانه هایت را

از دریچه ای

که شبیه تر است به هزار و یک شب .

شروع کن !

کوچه پس کوچه های تردید را

املا کردن ،

وقتی چنگ می زند بوی نان

رویای صبح گاهی را ...

بیدار شو !

زودتر از بابای مدرسه

شاید بهانه های دیروزی ات را بیابی

لای کاغذهایی

که موشک می مانند

ار ترس مچاله شدن .

***

از تکرار برگرد !!!

و از بهانه

و از قاصدکی

که چشمهایت را

هر روز فوت می کنی در او.

جیب هایت را بگرد !

نکند غربت

تو ی  جیب های تو جامانده

حالا که دستهایت  بوی جاده می دهند .

بنویس !

روی پیشانی قفس

تقدیر پرواز را .

از پرواز اصلا جریمه بنویس

هزار بار هزار پرواز

(توی دفتر نقاشی ات

نکند تداعی کند قفس را خطهای دفتر )

ورق بزن !

اشک هایی را که ته نشین می شوند

دراعماق باور آینه

رد شو!

از تابستان التماس واژه هایت

حالا که تجدید می شود

تمام صداقت سکوت

آب بریز!

پشت پای لحظه های داشتن عشق

تا بوی خاک کوچه ضرب در نان بشود .

***

ترانه  شو  

دوباره

بهانه ی بوی نان را

د رکوچه پس کوچه  های غربت.......

*وارونه *

تو گم می شوی و من

سوسوی یک چراغ  

از دستهای خودم که می آویزم  

                             دست این پا و آن پا می کند .

شب بهانه می آورد

-        از بس پشت پلکهای ماه، خواب می کنم سایه فانوس را

همیشه

از باد هرزه گرد تر

تشویش علف هایی ست

               که از بلوغ شب خیس شده اند

از تشویش که لیز می خورم

                     از بلوغ بالا می روم

 من گم می شوم

تو سوسوی یک چراغ .....