هیچ شعری شاعر ندارد ،
هر خواننده شعری شاعر آن لحظه شعر است .
(پابلو نرودا)
۱)
من گم شده ام ....
آآآآآآآآآآآآآی مَردم !!!
وسرنوشت دخترکان شهر
از چادر سیاه مادرشان
شروع می شود.
گم شده ام
و از سقف همه خانه ها چراغ آویخته اند .
۲)
نگرانم نباش
اینجا تنهایی مهربانی هست
که از دیوارها چکه می کند ،
...
بادبادک ها به نخ هایشان وفادار می مانند
و هیچ عابری روی بغض من لیز نمیخورد .
نه !!!!
اصلا عجیب نیست شاعر کنار پنجره پیر شود
شاعر با انتظار زنده است
با بغض ندیدن
با دلهره " روزها یکی یکی دیروز می شوند "....
باید تمام شهر را راه بروم
تمام روز را نفس بکشم
تمام شب را ،
شاید چیزی بماند از من
آن هم سهم تو
سهم چشمهایی که آسمان را احتکار می کند .
نمی شناسی اش ولی
هست یک نفر
که منتظر است
فصل گیلاسها شود.
فصلها تو را به اعتبار باغ
سوگند مي دهند .
هميشه درختهايي كه
از سايبان مي گريزند
آفتابگردان مي شوند ...
همين كه تو
از هجاي بلند درختان مي آيي
بهانه خوبيست
كه شيدايي خوابهايم را
روي ساقه هايت
يادگاري بنويسم .
وقتي ابرها از انعطاف قلب تو مي آيند
بايد باران باشم
كه احساس تو را
بيش از اينها
رعايت كنم .
سهم من : بوسه هايي كه غزل مي شوند
بي قافيه ؛ بي رديف
سهم تو : مسافري كه مثل شعرهاي بلند
پيش پاي كوچك تو تمام مي شود .
بايد خودم را از پنجره بتكانم
وقتي بادها موافقند
...
بايد ديوانگي ام
را در باد بنويسم
كه مجنون ترين بيد
حواسش پرت شود
روي شانه هاي تو .
اين فاصله باران مي خواهد
كه خط ها را پاك كند
بوي خاك بلند شود
و هميشه
چتر جا بماند ...
بايد خودم را بسپارم
به تابستاني
كه از جنس دستهاي توست...
قلاب بگير
مي خواهم از تصور آسمان بالا بروم .
ديروز صبح
روي پشت بام
لبخند پاشيدم
تا كبوتر هاي مهرباني ات بر گردند
امشب
ماه
سمت شيشه اتاقم
سنگريزه پرت مي كند
كه قدر يك ساعت شني
توي گلوي ستاره
خواب بريزم.
ديروز فكر كردم
اندازه قدمهايي كه
بلند پروازانه
سمت تو
خيز برمي داشت
سنگفرش را كلافه مي كرد
چقدر دلتنگي بافتم
تا سردي نگاهت را اسم نبرم ،
چقدر هي به ساعت تهمت زدم
كه اداي هق هقم را
در مي آورد
كه تا صبح
تا هميشه
از سرم زياد باشد
اسمم را
توي بغضت بپيچي
.....
قلاب بگير
مي خواهم از تصور آسمان
....
....
....
بعد بيفتم روي پشت بام
كبوتر ها بپرند .
غروب،
با پيرهني از جنس زمزمه هاي تو
در من
ر ا ه م ي ر و د ...
خش خش روزهاي مباداي تقويمي
كه از ديوار اعتقاد خاكستري ام
آويخته ام .
زمزمه هايت را كه سير بنوشم
تازه يادم مي آيد
تفاوت عجيبي دارد
كودكي با روزنامه صبح .
اين خصيصه فصلهاست
يا تو
كه بيست سالگي باغ
بيست سال بزرگ تر مي شود؟
نفس مي كشم
درختهايي كه
كودكي ام را
كودكي ات را
كو دكي را
تاب مي دهند .
بايد سير بنوشم زمزمه هايت را
كه هفت شنبه ها
باغ
يادش مي رود
ب ا ر ا ن هجي كند ...
من
با خاطرات تو عکس می گیرم .
همه عکسها لبخند دارد و شعر ...
کوچه سمت تو می پیچد
که عطر شبنم و شمعدانی
تنهایی ات را در بزند .
و خدا
توی شعر های من چشم می گذارد
من و تو
بالاتر از سیاهی کلاغ
قایم می شویم
تا خدا
توی عکسهایمان باشد .
اجازه ميگيرم
خودم را سنجاق كنم
به دلواپسي هايت !!!
اجازه !؟ مي شود من قاف تقدير تو باشم
كه فتحم كني
هر وقت لب تر كند !؟
ميشود يه ثانيه مانده به كابوسهايت
پلكم بزني فردا را ؟
يا از امروز خدايان شهر را
به دوره گردها بفروشم ؟
....
هميشه
بعد دلواپسي هايت
مي نشيني تا آفتاب از حسادت بسوزد .
هميشه اين روزها كه نيستي،
« راستي چشمهايت چه رنگي بود؟ »
مثل تمام لوبياها سحر آميزتر
شعر ميشود .
(وقتي پاييز هيچ ايستگاهي ندارد ؛
چگونه از خاطره ات پياده شوم )
....
من از خوابهاي تو ابر دزديدم
كه فردا
روي دلواپسي هايت ببارم .
***
**
*
فردا
پر مي شوم
از چمداني كه
شهامت تاريكي كوچه را حمل ميكند .
سُر مي خورم ؛
بعد يك واژه كه بوي ترديد ميدهد
از دريچه اي كه آسمان را احتكار ميكند
يك ستاره برداشته ام
كه شبيه آرزوهاي مادراست .
فردا
پر مي شوم
از كودكي كه
پاي رفتنش را چال ميكند .